Ενα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν/
αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών.
Τους στίχους του μεγάλου Μποστ μου θύμισε η δήλωση Προβόπουλου.
Είχε ενημερώσει, λέει, τους πολιτικούς αρχηγούς από το 2008 ότι το
«πλοίον» πάει για φούντο. Οτι μπάζει νερά από παντού. Οτι βουλιάζει. Οτι
οι σωστικές λέμβοι είναι τρύπιες και τα σωσίβια σάπια. Εν ολίγοις, ότι
θα σκυλοπνιγούμε. Το είπε, πριν από έξι ολόκληρα χρόνια, σε έναν εν
ενεργεία κι έναν μελλοντικό πρωθυπουργό. Κι αυτοί, αντί να πιάσουν τους
κουβάδες, αραχτοί στις ξαπλώστρες του καταστρώματος ρεμβάζανε τη
θάλασσα.
Αλλά φθάνοντος χειμώνος και μη φθάνοντος βαπόρι / Απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη
Το 2008 ήταν πρωθυπουργός ο Καραμανλής. Το έλλειμμα είχε πιάσει
ταβάνια, ο Παυλόπουλος διόριζε όποιον
